Voske en het Altforstse samenwerkingsverband

Gegevens

19 september 2011 19:04

- Ramon Gillich

Dat de ene club de andere niet is bleek wel op deze wisselvallige zondagmiddag in het nietige Altforst. Op een veld, waarop de losliggende plaggen zelfs voor de warming up al niet te tellen waren, speelde fusieclub vv Kolping Dynamo haar derde wedstrijd van dit seizoen tegen samenwerkingsverband AAC-Olympia.

“Geen fusie, maar een samenwerking!”, haast iedereen die over de clubs praat zich te zeggen. Nog steeds 2 clubs dus, met 2 besturen en 2 accommodaties. Gemeentes weten nog niet in welk sportpark zij moeten investeren en dus werd de prima ogende accommodatie in Horssen, met een goed bespeelbaar veld en een echte voetbalsfeer, voorbij gereden op weg naar een achterafveld in Altforst.

De eerste blik op het sportcomplex doet vermoeden dat de tijd hier heeft stil gestaan. Drie troosteloos stil hangende vlaggen (kan ook door een gebrek aan wind komen), een oer-hollandse terp als trainingsveld ( kan ook voor een betere afwatering zijn) en een houten bankje met een touwtje als dug-out voor veld 2 (kan wel functioneel zijn) zijn de beelden die op het netvlies van onze stadse jongens gebrand staan.

Om die beelden te zien, moest het sportpark natuurlijk wel eerst gevonden worden. Terwijl alle auto’s in één moeite doorreden naar de plaats van bestemming was er namelijk 1 klein Nissan Micraatje dat dapper weerstand bood tegen de wil om in Altforst te belanden. Dat juist Voske in dit karretje was beland kon geen toeval zijn. Voske die bekend staat om zijn weerzin tegen een warming up deed er alles aan om Fred Brom, de bestuurder van dit botsautootje, op het verkeerde been te zetten.

Voor verdere anekdotes tussen Voske en Dhr. Brom verwijs ik u naar ‘Slap gras’, want op de één of andere wonderbaarlijke manier arriveerde ook deze auto alsnog op tijd in Altforst. De ellende voor onze kleine, grote man was echter nog lang niet voorbij. Bij gebrek aan bankruimte in de piepkleine kleedruimte had Voske zich vlug op een omgekeerde vuilnisemmer gepositioneerd, maar aangezien Anne dit artikel steevast gebruikt om onder zijn na-druppelende ranja-tap te plaatsen, werd Voske ook hier aan de kant gezet.

Toen onze witte Davids eindelijk een plekje vond om zijn kleertjes op te hangen, niet toevallig tussen Vinnie en Danny in, was daar het volgende probleem: de hoogte van de haakjes. De aardappelen en kool van de Altforstse knapen mist zijn uitwerking niet en er lopen nogal wat stevige kerels rond, maar om alle haakjes enkel geschikt te maken voor mensen van boven de 1.90 is een beetje flauw. ‘Wie niet groot is moet slim zijn’, dachten onze mannetjes echter en dus stond er één op de bank en gaven de andere 2 de kleertjes aan, zodat ook zij er keurig bijliepen toen het tijd was voor de warming up.

Terwijl Voske als eerste het veld betrad, het zekere voor het onzekere nemend na zijn ‘eenzame-opsluiting-avontuur’ van vorig seizoen, werd al gauw duidelijk dat de gloednieuwe samenwerkingsclub, in tegenstelling tot fusieclub Kolping Dynamo, geen wasserij als sponsor heeft. Dat een speler een broekje aan had dat prima in een wasmiddelcommercial had gepast was nog tot daar aan toe, maar dat de netten in de doelen beter dienst zouden doen als camouflagenetten in de modder van een survival dorp was de Nijmegenaren een doorn in het oog.

Vooral omdat die netten vandaag toch in beweging gehouden moesten worden om voor het eerst dit seizoen de 3 punten binnen te slepen. Om dat te bewerkstelligen kreeg ‘ons Voske’ de rest van de middag nog één taak: Het uitschakelen van de enige gevaarlijke tegenstander. In samenwerking met Ramon van Loon en de teruggekeerde Ben lukte dit afdoende en dus kon Kolping Dynamo zelf aan doelpunten gaan denken.

Gedurende de eerste helft leverde dit drie keer resultaat op. Eerst tikte Sander een voorzet van Vincenzo goed binnen en vervolgens deed hij het zelfde met een voorzet van de andere kant van de voet van Dennis. Bij vlagen werden er aardige combinaties op de mat gelegd, hoewel er ook periodes waren dat men elkaar wat moeilijker wist te vinden. Ook de 3-0 viel echter nog voor rust, nadat opnieuw Sander uit een hoekschop van Dennis op doel kopte. De bal werd (helaas voor Sander geen loepzuivere hattrick) echter voor de lijn gekeerd, waarna Ben hem er in de kluts alsnog overheen wist te werken.

De 3-0 voorsprong bij rust was een luxe situatie, maar de verwachting was dat de tegenstander uit Altforst-Horssen na rust uit een ander vaatje zou gaan tappen. Dit gebeurde ook en er werd opportunistischer gespeeld. Met lange ballen richting spits en veel mensen daaromheen werd Kolping Dynamo even in de war gebracht. Hoewel het zelf minder aan voetballen toekwam hield het echter wel het doel schoon en halverwege de tweede helft viel de goal zelfs aan de andere kant. Een goede combinatie tussen Danny en Vinnie werd door de eerste goed voorgebracht en Dennis – van Ginkel – Kaldenberg tekende, achter het standbeen langs, de 4-0 aan.

In het laatste kwartier werden de ruimtes alleen maar groter. Het spel ging op en neer en zowel de gastheren als Kolping Dynamo mochten nog een keer scoren. Eerst profiteerde de spits van AAC/Olympia van slordig balverlies bij Kolping Dynamo, maar niet veel later gooide Jordy Kaldenberg de wedstrijd in het (fiets-)slot met de 5-1, door een voorzet van Twan aan te nemen en beheerst binnen te schieten.

Het betekende de eerste, broodnodige overwinning in de competitie voor de ploeg van Anne Duis. En terwijl Voske het clublied meerdere malen liet klinken door de kantine aan de d’Almarasweg, ging de blik alweer naar volgende week. Dan komt, met koploper OSC,  een ploeg van een ander kaliber op bezoek.