“Wij hopen dat het nog ff zo doorgaat, wij winnen en zij verliezen”
“Maar een gelijkspel was vandaag ook voldoende geweest”
Na een week van stilte, en een nog altijd openstaande vacature binnen de schrijverscommissie van KD, heeft het bestuur van de verslaglegging besloten de pen weer ter hand te nemen. Nieuwe energie, een frisse blik en hernieuwde inspiratie. Doch wees gerust, aan de kwaliteit van de gebruikelijke karaktermoord zal niets veranderen. Zoals u van ons gewend bent, ook deze week weer een verslag waarin voetbal slechts het decor vormt voor een veel interessanter maatschappelijk schouwspel.
Winnen, hoe doe je dat nou?…
Een vraagstuk dat menig filosoof, sportpsycholoog en zelfbenoemd voetbalanalist al decennialang bezighoudt. Want wat is er nu mooier dan op een zaterdagmiddag met drie punten huiswaarts keren? Een gevoel van euforie, saamhorigheid en tijdelijke grootheidswaanzin. Daarbij wel in het achterhoofd houdend dat winnen lang niet altijd zo vanzelfsprekend is als menigeen zou willen doen geloven. Immers, tegenover iedere winnaar staat een verliezer. En laten we wel wezen, noem een slechter gevoel dan verliezen op een zaterdagmiddag. Of überhaupt verliezen, ongeacht het tijdstip, de locatie of de maatschappelijke omstandigheden.
Op beide vraagstukken had Martin vandaag vermoedelijk een passend antwoord kunnen formuleren. Want of KD vandaag nou gewonnen of verloren had, zijn weekend kon eigenlijk niet meer stuk. De overwinning had namelijk al eerder plaatsgevonden. En wel in de nacht van vrijdag op zaterdag. Zoals Johan Cruijff ons ooit op geheel eigen wijze heeft proberen duidelijk te maken: ‘Als je niet ken winnen, moet je zorgen dat je niet verliest’. Een levenswijsheid die Martin de afgelopen weken kennelijk ter harte heeft genomen. Na een reeks tegenvallende resultaten van KD besloot hij het heft in eigen handen te nemen. Zo geschiedde. Een langverwacht vervolg op de eerste date werd in de late uurtjes eindelijk gerealiseerd. Negen maanden droogte, negen maanden van onzekerheid, zelfreflectie en vermoedelijk een ongezond aantal bezoekjes aan datingapps werden in één nacht tenietgedaan.
Het resultaat liet zich de volgende ochtend duidelijk aflezen aan zijn gelaat. Een man die de wereld weer aankon. Een zekere rust, een haast boeddhistische vorm van tevredenheid en een glimlach die zelfs de meest cynische ploeggenoot niet onberoerd liet. Waar Martin normaliter nog geen genoegen zou nemen met een plaats op de reservebank, nam hij vandaag met opvallend weinig morren plaats. De vraag is dan ook gerechtvaardigd of het gevoel van winnen en verliezen niet in sterke mate afhankelijk is van de persoonlijke omstandigheden en de interpretatie van degene die het ondergaat. In het geval van Martin was de dopaminehuishouding immers al dermate ontregeld door de gebeurtenissen van de voorgaande nacht, dat een eventuele nederlaag van KD nauwelijks nog invloed zou hebben gehad op zijn gemoedstoestand. Martin had zijn finale al gespeeld. De rest was bijzaak.
Legitieme redenen om afwezig te zijn…
Een ander fenomeen dat de afgelopen weken binnen de selectie van Kolping Dynamo nadrukkelijk de aandacht verdient, is de wisselende aanwezigheid van spelers. Het lijkt erop dat ook binnen KD sprake is van een toenemende diversiteit aan persoonlijke prioriteiten. Vakanties, familie-uitjes, gezinsuitbreidingen en verbouwingen. Allerlei maatschappelijke gebeurtenissen die kennelijk concurreren met de immer belangrijke verplichtingen van onze voetbalvereniging.
Wellicht spreekt hier de jeugdige onbezonnenheid van de schrijver, maar men kan zich toch afvragen in hoeverre dergelijke gebeurtenissen daadwerkelijk een belemmering hoeven te vormen. Een vakantie kan toch gewoon binnen de vastgestelde schoolvakanties worden gepland? Een familie-uitje is met enige vooruitziende blik prima uit de agenda te weren, en op aanrader van de schrijver beter om bij voorbaat al te weren. En een dakkapel, hoe belangrijk ook voor waardestijging van je huis, loopt niet weg wanneer men nog een zaterdagje wacht. Zelfs een hoogzwangere vrouw zou in theorie best nog even kunnen worden gevraagd of ze de komst van het nageslacht een weekje wil uitstellen. Alhoewel dat laatste vermoedelijk enige weerstand binnen het huishouden zal opleveren.
In dat opzicht verdient de familie Kosterink een eervolle vermelding. De gezinsplanning was namelijk tot in de puntjes afgestemd op de belangen van Kolping Dynamo. De geboorte van het kind viel op een dusdanig strategisch moment dat vader Kosterink een belangrijke wedstrijd kon missen, die uiteindelijk met overtuigende cijfers van 1-5 werd gewonnen. Een schitterend staaltje vooruitziend vermogen. Of hier sprake was van jarenlange ervaring, een uitgekiende planning of simpelweg een gelukkige samenkomst van omstandigheden, laat zich moeilijk vaststellen. Feit is dat de belangen van KD in ieder geval niet onnodig zijn geschaad. Hulde!
Een ander geval dat enige reflectie verdient, is de langdurige afwezigheid van Sebastiaan (Sebas, Seb of Sep, afhankelijk van de sociale setting en de mate van vertrouwelijkheid). Waar menig voetballer de drukte van een verbouwing juist probeert te ontvluchten door driemaal per week twee uurtjes achter een bal aan te rennen, besloot Sebastiaan de zaken anders aan te pakken. Hij koos ervoor om juist deze momenten te benutten voor de realisatie van zijn nieuwe huis. Een begrijpelijke keuze, ware het niet dat KD in de betreffende periode eveneens behoefte had aan de aanwezigheid van haar spelers.
Men zou mogen verwachten dat een dergelijke verbouwing gepaard gaat met een strak gecommuniceerde planning. Een planning waarin rekening wordt gehouden met de vaste verplichtingen van het voetbalbestaan en deze ruim van te voren naar buiten gecommuniceerd zou worden. Helaas bleek ook hier de theorie weerbarstiger dan de praktijk. Of er überhaupt sprake was van een planning, of dat Sebastiaan zich volledig heeft laten meeslepen door de onvoorspelbare dynamiek van een verbouwing, is tot op heden onduidelijk. Misschien was er sprake van een tekort aan bouwmaterialen, een verkeerd geleverde dakkapel of simpelweg een gebrek aan prioriteitsbesef. De waarheid ligt vermoedelijk ergens in het midden. Wat we wel weten, is dat Sebas gedurende vier weken nagenoeg van de aardbodem verdwenen was. Vier weken waarin KD hem nadrukkelijk had kunnen gebruiken.
Edoch, zoals dat wel vaker gaat in het voetbal, kent ook dit verhaal een onverwachte wending. Bij zijn rentree besloot Sebastiaan namelijk direct twee doelpunten voor zijn rekening te nemen. Een prestatie die hem, tot zijn eigen genoegen, onmiddellijk weer enige krediet verschafte binnen de selectie. De lange afwezigheid werd voor even vergeten, de verbouwing leek plotseling minder relevant en zelfs de meest kritische medespelers waren bereid de hand over het hart te strijken.
Laat één ding echter duidelijk zijn: het krediet is niet onbeperkt. De betaalde verlofdagen van Sebastiaan zijn inmiddels volledig verbruikt. Een volgende verbouwing, familieaangelegenheid of spontaan bezoek aan de bouwmarkt zal dan ook met de nodige argwaan worden ontvangen.
Hoe maakt eenieder zich klaar voor de wedstrijd?…
Een ander interessant vraagstuk dat binnen de moderne sportwetenschap nog altijd de nodige aandacht verdient, is de wijze waarop een individu zich voorbereidt op een sportieve prestatie. Waar de een zichzelf middels een excessieve hoeveelheid cafeïne probeert klaar te stomen voor de naderende inspanning, zoekt de ander zijn heil in de muzikale ondersteuning die uit de kleedkamerboxen ten gehore wordt gebracht. Weer een ander zweert bij een vast ritueel, een zorgvuldig gekozen warming-up. Allemaal manieren om het lichaam en de geest in de juiste staat van paraatheid te brengen. Voor een buitenstaander een prachtig schouwspel om te observeren. Wie doet wat, welke rituelen worden erop nagehouden en in hoeverre zien we deze voorbereidingen daadwerkelijk terug op het veld? Zijn er spelers die zich tot in de puntjes voorbereiden, of juist individuen die het begrip wedstrijdvoorbereiding een geheel eigen interpretatie geven? En misschien nog wel belangrijker: in hoeverre staat de kwaliteit van de voorbereiding in verhouding tot de uiteindelijke sportieve prestaties?
Een speler die zich vandaag nadrukkelijk in dit vraagstuk mocht mengen, was Luuk. Voor het eerst kreeg hij de gelegenheid om zich op het veld te positioneren als centrale verdediger. Een logische keuze vanuit tactisch oogpunt. Een linksbenige speler aan de linkerzijde van het centrum kan immers bijdragen aan een soepelere opbouw, een betere inspeelhoek het middenveld in en bovenal een hoop op minder onnodige capriolen wanneer de bal onder druk moet worden verplaatst. Een keuze waar menig trainer zich in kan vinden. Maar wie Luuk een beetje kent, weet dat een dergelijke positiewisseling niet zomaar aan hem voorbijgaat. Luuk is namelijk iemand die gebaat is bij een voorbereiding van Champions League-niveau. Geen half werk, geen vrijblijvende warming-up, maar een zorgvuldig samengesteld programma waarmee hij zichzelf volledig op scherp kan zetten.
Zo geschiedde. In de aanloop naar deze wedstrijd besloot Luuk zich te verdiepen in het oeuvre van een van de meest gerespecteerde verdedigers van het hedendaagse voetbal. Niemand minder dan Marquinhos, routinier en aanvoerder van Paris Saint-Germain, moest hem van het nodige verdedigende elan voorzien. Een compilatie van de Braziliaan, vermoedelijk bestaande uit indrukwekkende intercepties, positionele discipline en enkele fraaie opbouwende acties, werd aan een grondige studie onderworpen. Een keuze die op zichzelf weinig discussie behoeft. Marquinhos is immers een verdediger die stabiliteit, fysieke kracht en voetballend vermogen op indrukwekkende wijze weet te combineren. Een man die aan de basis staat van de recente successen van PSG en daarmee een uitstekend voorbeeld vormt voor iedere aspirant-centrale verdediger. Een goede verdediging wint je wedstrijden, zo luidt een inmiddels veelgehoorde voetbalwijsheid. En Marquinhos heeft daar in zijn carrière bepaald geen onverdienstelijke bijdrage aan geleverd.
Toch ontstond er in de kantine enige discussie over de gemaakte keuze. Want hoewel de kwaliteiten van Marquinhos buiten kijf staan, kan men zich afvragen in hoeverre zijn profiel daadwerkelijk aansluit bij de fysieke en technische eigenschappen van onze Luuk. Marquinhos beschikt namelijk over een aanzienlijk imposanter postuur en opereert met zijn rechterbeen als voorkeursbeen. Twee eigenschappen die bij Luuk, hoe graag hij dat misschien ook zou willen, niet volledig terug te vinden zijn. De vraag drong zich dan ook op of de gekozen inspiratiebron wel de meest geschikte was voor de betreffende speler. Een discussie die al snel leidde tot enkele alternatieve suggesties. Namen als Fabio Cannavaro en Javier Mascherano passeerden de revue. Twee verdedigers die wellicht een stuk beter aansluiten bij het fysieke profiel van Luuk. Niet bepaald de langste spelers van hun generatie, kortgeschoren kapsels, een indrukwekkende dosis agressie en bovenal een niet aflatende bereidheid om ieder duel aan te gaan. Mannen die hun gebrek aan lengte ruimschoots compenseerden met een ongekende hoeveelheid gif, onverzettelijkheid en verdedigende overtuiging.
De schrijver hoopt dan ook van harte dat Luuk zich tijdens zijn voorbereidende studie vooral heeft laten inspireren door het laatstgenoemde aspect. Want wanneer we de duels bekijken die Luuk tijdens de reguliere trainingen uitvecht, valt er op het gebied van robuustheid nog wel het een en ander te winnen. Waar Cannavaro en Mascherano hun tegenstanders met een combinatie van timing, overtuiging en een gezonde dosis intimidatie tegemoet traden, lijkt Luuk soms nog te zoeken naar de juiste balans tussen fysieke aanwezigheid en het daadwerkelijk aangaan van een duel. Een tekortkoming die binnen het centrum van de verdediging niet bepaald onopgemerkt blijft.
Het zou dan ook bijzonder jammer zijn wanneer de uitgebreide voorbereiding uiteindelijk vooral heeft geleid tot een beter begrip van de voetballende kwaliteiten van Marquinhos, terwijl de minder glamoureuze onderdelen van het centrale verdedigersbestaan enigszins onderbelicht zijn gebleven. Mooie inspeelpasses zijn immers prachtig, maar uiteindelijk moet er ook gewoon iemand omver worden gelopen wanneer de situatie daarom vraagt. Laat dat nou net het onderdeel zijn waar de schrijver bij Luuk nog enige ontwikkelruimte meent te bespeuren.
Desalniettemin verdient de voorbereiding van Luuk alle lof. Waar anderen wellicht genoegen nemen met een kop koffie en een halfslachtig rondje om het veld, heeft hij zich verdiept in de internationale top van het verdedigen. Een bewonderenswaardige ambitie.
Sham had een wereldspeler kunnen zijn, koos toch voor Kolping Dynamo…
Een opmerkelijke ontdekking van de onderzoeksafdeling van Kolping Dynamo, heeft de schrijverscommissie deze week op een bijzonder interessant spoor gezet. Invaller Sham Boersma, sinds dit seizoen actief binnen de gelederen van KD, blijkt namelijk een voetbalverleden te hebben waar menig ploeggenoot vermoedelijk geen weet van had. Na uitvoerig archiefonderzoek, het raadplegen van diverse bronnen en een grondige reconstructie van zijn sportieve levensloop is een opmerkelijke conclusie naar voren gekomen. Sham, of Shem, afhankelijk van de bronvermelding en de mate van journalistieke nauwkeurigheid, heeft in zijn jonge jaren namelijk een heuse profcarrière aan zich voorbij laten gaan. Zowel SC Heerenveen als FC Twente zouden ooit belangstelling hebben gehad voor de diensten van de aanvaller. Een carrière die hem mogelijk langs de Nederlandse voetbalvelden had kunnen voeren, met een lucratief contract, landelijke bekendheid en wellicht een bescheiden vermelding in de voetbalplaatjes van de plaatselijke supermarkt.
De werkelijkheid bleek echter weerbarstiger. Omstandigheden, keuzes en vermoedelijk enkele discutabele beslissingen brachten Sham uiteindelijk bij De Zouaven in West-Friesland, waar hij op landelijk niveau zijn kunsten mocht vertonen. Na deze periode volgde een uitstapje richting Veenendaal, waar hij achtereenvolgens bij de Merino’s en VV Veenendaal actief was. Een indrukwekkend voetbal CV voor iemand die uiteindelijk zijn heil zou zoeken bij de plaatselijke voetbalgemeenschap van Kolping Dynamo. Een kerkelijke ontmoeting tussen Sham en Joris bleek uiteindelijk de doorslaggevende factor in deze opmerkelijke transfer. Waar menig speler zijn clubkeuze laat afhangen van speeltijd, financiële vergoedingen of sportieve ambities, lijkt hier sprake te zijn geweest van een hogere macht. De schrijverscommissie zal zich niet wagen aan een theologische uiteenzetting over deze ontmoeting, maar dat het geloof soms wonderen verricht, is wel duidelijk geworden.
Toch bleef bij de onderzoeksafdeling één prangende vraag onbeantwoord. Hoe kan het dat een speler met een dergelijk potentieel nooit de definitieve stap naar het betaalde voetbal heeft gezet? Welke omstandigheden hebben deze veelbelovende carrière in de kiem gesmoord? Was het een gebrek aan begeleiding, een verkeerde zaakwaarnemer of een ongelukkige samenkomst van omstandigheden? Na uitvoerige bestudering van het beschikbare bewijsmateriaal kwam de onderzoekscommissie tot een enigszins verrassende, doch niet geheel onlogische conclusie. De oorzaak moest worden gezocht in het schoeisel van de speler in kwestie.
De felgroene voetbalschoenen van Sham bleken namelijk een onoverkomelijk obstakel binnen het Nederlandse profvoetbal. Zowel de nuchtere Friezen uit Heerenveen als de ambitieuze Tukkers uit Enschede zouden weinig gecharmeerd zijn geweest van deze uitgesproken kleurstelling. Een speler mag dan beschikken over een uitstekende techniek, een verfijnd inzicht en een bovengemiddelde handelingssnelheid, wanneer de kleur van zijn voetbalschoenen niet strookt met de huisstijl van de betreffende voetbalinstelling, houdt het verhaal kennelijk op. Verslaggever Bram Bos wist hierover nog een veelzeggende uitspraak te produceren: ‘In De Veste hadden ze hem niet geaccepteerd met deze schoenen’. Een uitspraak die vermoedelijk niet terug te vinden is in de officiële transferdocumentatie, maar waarvan de betrouwbaarheid door de onderzoekscommissie toch bijzonder hoog wordt ingeschat.
Gelukkig kent Kolping Dynamo een geheel andere cultuur. Hier wordt niet gekeken naar de kleur van het schoeisel, de commerciële uitstraling of de mate waarin een speler aansluit bij de marketingstrategie van de club. Of men nu aantreedt op een paar klassieke Copa Mundials, Mizuno’s, schoenen met zolen die door tape bij elkaar wordt gehouden of een stel felgroene Nike’s waar zelfs een verkeersregelaar nog enige moeite mee zou hebben, iedereen mag hier zichzelf zijn. Een prachtig staaltje inclusiviteit binnen het amateurvoetbal. Zolang de betreffende speler binnen het kwartier dat hem gegund wordt twee assists aflevert, zijn er bijzonder weinig redenen om vragen te stellen. De schoenen mogen dan groen zijn, de cijfers spreken voor zich.
Arnhemse Boys Schuytgraaf – Kolping-Dynamo (1-6)